Op mijn vijftigste, bij wijze van illustratie, nagewezen worden door een moeder die haar puberende zoon vertelt waarom tatoeages een slecht idee zijn. Daar heb ik geen zin in. Toch zoemt die naald mijn naam al een jaar of twee. Wat en waar ik wil laten tatoeëren zal dan bepalen hoe lullig ik me over twintig jaar voel, maar zelfs dát weet ik nog niet. Het moet wel iets zijn van grote persoonlijke betekenis. Iets dat je herinnert aan wie je bent of wilt zijn. Geen portet van André Hazes of het logo van Senseo.
Een
typografische tattoo lijkt me wel vet, maar de week nadat ik 'm heb laten zetten vind ik geheid een betere tekst of
een mooier lettertype. Een illustratie van een
griffioen (m'n achternaam, you see) kan ook, maar dan wil ik 'm niet zelf ontwerpen. Liever van
Joshua M. Smith's hand en dan niet zo'n lullig frutseltje. Wat ik puur esthetisch nice vind zijn Japanse sleeves à la
Rob Admiraal, maar die dingen zijn überkleurrijk en ik begrijp dat je zoiets iedere zoveel jaar moet laten bijkleuren. Geen zin in.
Het vinden van een competente tattoo-artist lijkt me dan ook nog een hele opdracht. Op Lowlands dit jaar stond naast het hok van Henk Schiffmacher (wegens succes?) nog een andere studio. Op de bank, bladerend door een album vol tattooclichés, vertelde een jongen dat hij een afbeelding wilde van een feniks, niet herrijzend uit de as, maar wel met een Yin-Yangteken erbij. "Dan moet je iemand vinden die heel goed kan tekenen," antwoorde de artiest. Right.
Hoe sta jij tegenover tattoos? Heb je het wel eens serieus overwogen en zo ja: wat zou je laten zetten en waar? Mensen hier die al inkt onder de huid hebben moeten vooral foto's posten!